به همین سادگی

دلم می خواهد کرکره ذهنم را بکشم پایین...

و بنویسم  همه تمثیل ها و استعاره ها تعطیل...

چه کسی باور می کند دنیای من این روزها شده بغض هایی که کنایه می شوند، لبخندهایی که یخ می زنند،اشک هایی که خشک  می شوند و سکوتی که خونم را می خورد...

خدایا دلم می خواهد کسی باشد که بی هیچ حرفی مرا بخواند..

بی هیچ ایهام و کنایه ای ...

سرراست و صریح ساده ساده  بگوید دوستم دارد

دلم یک احساس و فهم دوطرفه می خواهد ..به همین سادگی

اعتراف های اسفندماهی

این روزها مثل سربازی هستم که دیگر نه سلاحی برای جنگیدن دارد و نه توانی برای فرار 

من تسلیم شدم با پرچمی سپید و دلی که دیگر نمی تپد...

خدایا عجز در مقابل تو نه پز فروتنی است نه لاف بندگی

مرا دریاب بهترینم...